دلتنگی برای کسی که بیخیال توست:
آیا میدانستی مغز انسان در عشق یکطرفه همان مسیرهای عصبی اعتیاد را فعال میکند؟ دوپامین و نوراپینفرین بالا میروند، درست مثل زمانی که به یک ماده مخدر وابستهای. اما نکتهی عجیب: همانطور که معتادها به محرکشان نیاز دارند، تو هم به خیال پردازی در مورد او نیاز داری. این یک چرخهی بیولوژیک است، نه یک نقص شخصیتی. سؤال تاو: آیا میشود آگاهانه این مدار را بازنویسی کرد؟
راهکار:
این بیت احساس تلخ عشق نافرجام را به تصویر میکشد. شاید یک راه برای رهایی از این چرخه، نوشتن تمام احساسات روی کاغذ و سپس سوزاندن آن باشد؛ نوعی مراسم نمادین برای رها کردن.