چرا هرکس را دوست داریم، عاشق یک نفر دیگر میشود؟:
در روانشناسی به این «عشق نامتقارن» میگویند؛ و جالبتر اینکه مغز ما عاشق «پیشبینیِ» رابطه است نه خودِ شخص. سطح دوپامین هنگام «تعقیب» بالاتر از «داشتن» است، برای همین کسی که به تو بیاعتناست جذابتر دیده میشود. پس «شانس» نیست؛ یک خطای تکاملی است: ما برای بقای ژن، به دنبال چالش بیشتری میرویم. سؤال: اگر او عاشق تو میشد، باز هم همینقدر دوستش داشتی؟
راهکار:
این را به بازی شانس نگیر؛ یک نکتهی روانشناختی است: آدمها عاشقِ «احساسِ خودشان» میشوند، نه عاشقِ تو. پس اگر کسی رفت سراغ دیگری، یعنی تصویرِ درونیاش با تو همسو نبود؛ نه اینکه کمارزشی. دفعه بعد، به جای گله از بخت، بپرس: «من عاشقِ خودِ او بودم یا عاشقِ خیالی که از او ساختم؟»