وقتی فقط از دور دوستش داری و حسرتش را میخوری:
عشق یکطرفه دقیقاً بخشهایی از مغز را روشن میکند که درد جسمی واقعی فعال میکند. پدیدهای به نام «لیمرنس» باعث میشود مغز در چرخهای از پاداشهای خیالی گیر کند و حتی لمس نشدن، به خیال دامن بزند. جالب اینجاست که در نبود واقعیت، مغز همان مسیرهای عصبی صمیمیت واقعی را شبیهسازی میکند، پس سوختن این عشق از نظر علمی هم قابل توضیح است.
راهکار:
عشق از دور خالصترین شکل دلبستگی است: بدون هیچ توقعی، بدون هیچ تماسی. درد تو از نبودن نیست، از بودنِ همزمان این احساس در خیال و غیاب او در واقعیت است. همین تضاد به آن عمق میدهد، گاهی بیش از یک رابطه کامل.