منتظر کسی که نمیداند منتظرش هستم:
آیا میدانستی مغز انسان در برابر انتظارِ بینتیجه، همان مسیرهای عصبیِ درد فیزیکی را فعال میکند؟ اما نکتهی عجیبتر اینجاست: هر چه نتیجه نامشخصتر باشد، دوپامینِ «امید» بیشتر ترشح میشود و اعتیادآور میشود. این قانون «تقویت متناوب» است که باعث میشود سالها منتظر کسی بمانی که حتی نمیداند. آیا واقعاً او را میخواهی یا فقط به تارهای انتظار معتاد شدهای؟
راهکار:
این انتظار شاید بیشتر از اینکه به او نزدیکت کند، تو را به خودت نزدیکتر کرده. سعی کن بنویسی که در این سالها چه چیزهایی از خودت کشف کردهای.