عشق یک طرفه و آرزوی دریافت محبت:
تحقیقات روانشناسی نشان داده که عشق یکطرفه اغلب با فعالشدن همان مدارهای مغزی همراه است که در اعتیاد فعال میشوند – دوپامین و اکسی توسین بالا میرود، اما بدون بازخورد، سیستم پاداش دچار 'نقصان پاداش' میشود. یعنی مغز شما عشق ورزیدن را به اندازهی دریافت عشق پاداش نمیدهد. اینجاست که 'آرزوی دوست داشته شدن' تبدیل به یک نیاز بیولوژیک میشود نه فقط احساسی. سوال: آیا تا به حال فکر کردهاید که چرا حاضریم برای کسی که به ما توجه نمیکند، اینقدر عمیق عشق بورزیم؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک خلا عمیق میآید: کسی که آنقدر عشق میدهد که فراموش میکند خودش هم سزاوار دریافت عشق است. نگاهی تازه: شاید عشق واقعی جایی شروع میشود که اول خودت را آنطور دوست داشته باشی که آرزو میکنی کسی دوستت داشته باشد.