دوست داشتن گاهی یعنی نرسیدن؛ دلتنگی برای کسی که نمیشود داشت:
پدیده «دلتنگی برای کسی که نمیشود خواست» در مغز دقیقاً همان مدار عصبی اعتیاد را فعال میکند؛ دوپامین در غیاب پاداش بیشتر ترشح میشود تا در حضور آن. نابرابری بین «انتظار» و «دسترسی» باعث تشدید دلبستگی میشود، یعنی نرسیدن فقط یک حسرت عاطفی نیست، بلکه یک مکانیزم زیستی برای پافشاری بر هدفِ دور است. آیا میدانستید همین مکانیزم در قمار هم دیده میشود؟
راهکار:
شاید نرسیدن، شکست عشق نباشد؛ مرزِ نگهدارندهای است که عشق را از مالکیت جدا میکند. در ادبیات عرفانی، همین «حسرت» پلی است به عشقی که به بودنِ دیگری نیاز ندارد.