اعتراف عاشقانه: دوستت دارم به اندازه تمام لحظههای خوب:
نوروساینس میگوید وقتی به کسی که دوستش داری فکر میکنی، مغزت دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند و همزمان مدارهای پاداش فعال میشوند. اما جالبتر این که همین تصور ذهنی میتواند سطح کورتیزول (هورمون استرس) را تا ۳۰٪ کاهش دهد. یعنی «فکر کردن به تو» فقط یک احساس نیست؛ یک مسکن شیمیایی واقعی است. حالا سؤال: چرا بعضی خاطرات عاشقانه سالها بعد هم همان قدرت تسکین را دارند؟
راهکار:
شاید بتوان با نوشتن دقیقترین لحظههایی که یادش حال دلت را خوب کرده، یک دفترچهٔ خاطرات عاشقانه ساخت و بعدها به همان اندازه به او هدیه داد.