تنهاییِ کسی که یادش نداده‌اند غمش را بگوید:
پژوهش‌های جیمز گراس نشان می‌دهد سرکوب احساسات، سیستم عصبی سمپاتیک را فعال می‌کند و ضربان قلب را بالا می‌برد؛ یعنی سکوت غم را کم نمی‌کند، بلکه اثرش را در بدن ماندگار می‌کند. همان‌طور که حافظه‌ی آن لحظه‌ها هم تاریک‌تر می‌شود. آیا سکوت در فرهنگ ما نشانه‌ی قدرت است یا ترس؟
راهکار:
می‌توانی این متن را به تصویری از «خانه‌ای بدون در» تشبیه کنی؛ کسی که هرگز اجازه نداشته وارد شود، از پشت پنجره نگاه می‌کند. همین نگاهِ بدون‌کلام، خودش یک زبان است؛ فقط باید کسی پیدا شود که آن را بخواند.