چرا هیچکس غیرقابل پیشبینی نیست؟:
یک حقیقت عصبی-روانشناختی: مغز ما برای بقا در محیطهای ساده تکامل یافته، نه برای پیشبینی رفتارهای پیچیده انسانی. «خطای بنیادی اسناد» باعث میشود رفتار دیگران را به شخصیتشان نسبت دهیم، درحالی که ۸۰٪ رفتارها تحت تأثیر موقعیتاند. مثلاً در آزمایش «زندان استنفورد»، دانشجویان عادی در نقش زندانبان ظرف ۲ روز به رفتارهای غیرمنتظرهای رسیدند. پس «بعید نبودن» ریشه در قدرت موقعیت دارد، نه صرفاً ذات انسان.
راهکار:
این جمله به «سوگیری تأیید انتظارات» اشاره دارد: ما معمولاً از دیگران فقط رفتاری متناسب با تصورمان انتظار داریم، درحالی که مغز انسان برای پیشبینی خطاهای بزرگ طراحی نشده است. برای عمیقتر شدن، میتوانی به «اثر بنفرانکلین» فکر کنی: آدمها کارهای خوب را هم برای کسانی که دوستشان ندارند انجام میدهند.