دلتنگی و قهر در عشق؛ چرا هنوز دوستش دارم اما ازش متنفرم؟:
آیا میدانستی مغز انسان نمیتواند همزمان عشق و نفرت را پردازش کند؟ وقتی میگویی «هم دلم تنگته هم قهرم»، در واقع آمیگدال (مرکز ترس) و هسته اکومبنس (مرکز پاداش) با هم در جنگاند. به همین دلیل است که بعد از جدایی، خاطرات شیرین مثل اعتیاد عمل میکنند و تلخی قهر را تشدید میکنند. جالب اینجاست که این تناقض عصبی دقیقاً همان چیزی است که به ما یادآوری میکند عشق یک پدیدهٔ شیمیایی ساده نیست. چرا انسانها برای بقا اینقدر به نگهداشتن خاطرات دردناک وابستهاند؟
راهکار:
این حس متناقض عشق و قهر ریشه در «نظریه دلبستگی» دارد: وقتی به کسی وابستهای اما از او آسیب دیدهای، مغزت همزمان هورمون عشق (اکسیتوسین) و هورمون استرس (کورتیزول) ترشح میکند. نتیجهاش همین درگیری درونی بین «دلم تنگه» و «قهرم» است. شاید وقتش رسیده که به جای مرور خاطرات، بنویسی چه چیزی دقیقاً باعث این دلشکستگی شده تا ذهنت فرصت بازسازی پیدا کند.