درد عاشقی از زبان چشم و قلب:
اینجا یک واقعیت عصبی-زیستی پشت این گفتوگوست: اشک احساسی از نظر شیمیایی با اشک بازتابی فرق دارد؛ حاوی هورمونهای استرسی است و بدن با گریه، مواد شیمیایی اضطراب را دفع میکند. پژوهشهای تصویربرداری نشان داده طرد عاطفی همان نواحی مغزی را فعال میکند که درد فیزیکی فعال میکند؛ پس «دل شکستن» فقط استعاره نیست. چشم و قلب هر دو در یک شبکهی درد مشترکاند. آیا این یعنی عشق واقعاً خطرناک است؟
راهکار:
این گفتوگو را میتوان از زاویهی دیگری هم خواند: چشم و قلب شکایت نمیکنند، دارند یک حقیقت را تقسیم میکنند؛ عشق همیشه با بهایش همراه است. اشک، زبانِ چشم برای دردِ مشترکی است که قلب نمیتواند فریاد بزند. شاید بهجای میدان دادن به شکایت، این گفتوگو را به همدلی تبدیل کنیم: هر دو دارند هزینهی یک انتخاب را پرداخت میکنند.