تغییر آدمها و دلتنگی برای گذشته:
یه حقیقت روانشناختی: مغز ما در بهخاطرآوری خاطرات، مدام اونها رو بازنویسی میکنه. بهقول نوروساینتیستها، هر بار که به یه خاطره فکر میکنیم، نسخهای تازه ازش میسازیم، نه اصلش. پس «اونا که بودن» در ذهن ما هر لحظه داره عوض میشه. سؤال: آیا میشه کسی رو «همون آدم قبلی» بدون تغییر تصور کرد؟
راهکار:
این جمله رو میشه معکوس دید: «خیلی از اونایی که نیستن، هستن چون اونایی که بودن هنوز هستن.» یعنی تغییر لزوماً نابودی نیست، گاهی تحوله. برای پذیرش تغییر، بهجای تمرکز روی فقدان، به این فکر کن که چه چیزهایی از گذشته در وضعیت جدید باقی مونده.