نصیحتکننده لزوماً باهوشتر نیست، شاید بیشتر اشتباه کرده:
در روانشناسی، این پدیده «توهم شفافیت» نام دارد: ما تمایل داریم تجربیات خود—مانند درسهای اشتباهات—را واضحتر و قابل انتقالتر از آنچه هستند، ببینیم. نصیحتکننده ممکن است فقط در تشخیص الگوی تکرارشوندهی خطای خود مهارت یافته، نه لزوماً در حل مسئلهی شما. آیا بهترین مشاوران، شکستخوردهترینها هستند؟
راهکار:
برای ارزیابی نصیحتها، میتوانید از «قابلیتسنجی» به جای «شخصسنجی» استفاده کنید: به جای تمرکز بر هوش یا گذشته نصیحتکننده، بپرسید «آیا این توصیه در شرایط *من* کاربردی و قابل اجراست؟» این چارچوب، مشاوره را از قضاوت شخصی جدا میکند.