نفرین عاشقانه: آرزوی غم ابدی برای طرف مقابل:
از نظر روانشناسی، این که آرزو کنی طرف مقابل بازماندهٔ غمگین باشد، نوعی «انتقام عاطفی» بر اساس اصل «دردِ ماندن» است. تحقیقات نشان میدهد مغز انسان طرد شدن را دقیقاً در همان مناطقی پردازش میکند که سوختگی فیزیکی را؛ عملاً برای او تخریب قشر کمربندی پیشین مغز را خواستهای. در اسطورهشناسی هم نفرین «زنده ماندن تا ابد» مجازاتی سنگینتر از مرگ بود. آیا این تنبیه از تراژدی یونانی هم بیپناهتر نیست؟
راهکار:
این جمله بُنمایهٔ تراژدی یونانی دارد: مجازاتِ زندهماندن. در اساطیر، پرومته به خاطر آگاهیبخشی، محکوم به عذاب ابدی شد نه مرگ. تو هم با این آرزو، معشوق را به یک پرومتهٔ عاطفی تبدیل کردهای که هر روز عقاب خاطرات جگرش را میدرد. شاید تلخترین انتقام، مرگ نیست؛ محکوم کردن کسی به زندگی در سایهٔ فقدان توست.