ناگهان دیدم نیست؛ دلتنگی بعد از رفتن نابهنگام:
ذهن ما در برابر فقدان‌های ناگهانی از یک مکانیسم دفاعی جالب استفاده می‌کند: «اثر زیگارنیک» - کارهای ناتمام در حافظه فعال می‌مانند تا جایی که ذهن مدام آن‌ها را بازپخش کند. این جمله دقیقاً لحظه‌ای را نشان می‌دهد که مغز با خلأ مواجه می‌شود و ناگهان متوجه می‌شود که داستان عاطفی تمام نشده رها شده. جالب اینجاست که این حس حتی قوی‌تر از خود رابطه عمل می‌کند. سوال برای شما: آیا تا به حال متوجه شده‌اید که نبودن یک نفر در مکان‌های عادی روزمره بیشتر از خود جدایی آزارتان می‌دهد؟
راهکار:
این حس «ناگهان به خودم آمدم و نیست» رو میشه به یک بازی ذهنی تبدیل کرد: هر بار که یادش می‌افتی، یک جمله کوتاه از خاطرات خوب بنویس. بعد از ۷ روز، نگاه کن ببین چندتا از اون خاطرات واقعاً ارزشمند بودن. شاید متوجه بشی که رفتنش بیشتر از خودش به تو ضربه زده.