حضور در ذهن و غیبت در کنار

حضور در قلب، غیبت در کنار | دلتنگی عشق:

مغز انسان برای افرادی که دوستشان داریم یک 'نقشهٔ ذهنی' می‌سازد که حتی در غیاب فیزیکی، با فعال شدن شبکهٔ پیش‌فرض (default mode network) همان حس نزدیکی را القا می‌کند. این پدیده را 'ثابت‌بودن شیء عاطفی' می‌نامند. اما نکتهٔ تلخ: همین مکانیسم باعث می‌شود غیبت را بیشتر حس کنیم. آیا این معماری مغز ما را محکوم به دلتنگی کرده است؟

راهکار:

در غیاب فیزیکی، حضور ذهنی شدت می‌گیرد. این پارادوکس عشق است: هرچه دورتر، نزدیک‌تر در ذهن. اما آیا این دوست‌داشتنی است یا رنج‌آور؟ شاید هر دو.