عشق عمیق یعنی شریک شدن در تنهایی یکدیگر:
پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد تنهاییِ اجتماعی همان شبکه‌های مغزی دردِ فیزیکی را فعال می‌کند؛ یعنی تنها بودن فقط یک حسِ احساسی نیست، یک پاسخ زیستی به تهدید است. پس وقتی کسی در تنهایی‌ات شریک می‌شود، دارد بارِ یک سیگنالِ واقعیِ درد را تقسیم می‌کند. پژوهش‌های «هم‌تنظیمی» هم نشان می‌دهد حضورِ یک فرد امن، ضربان قلب و سطح کورتیزول را هماهنگ می‌کند. آیا ما این نوع همدلی را یاد گرفته‌ایم یا آن را با ترحم اشتباه می‌گیریم؟
راهکار:
این جمله را از زاویه‌ای دیگر ببینیم: شریک شدن در تنهایی یعنی دیده شدنِ آن بخشی از ما که معمولاً پنهانش می‌کنیم؛ نه پر کردن سکوت، بلکه تحملِ حضورِ بی‌پرده. برای بسط این مفهوم، یک موقعیت ملموس بنویس که در آن کسی بدون قضاوت کنارِ خلأ تو ماند؛ این تصویر، جمله را از یک شعار زیبا به تجربه‌ای زیسته نزدیک می‌کند.