بساط خالی

دلِ ویران و بساط خالی؛ شعری از عشق و آه:

در علوم اعصاب، درد عاطفی و درد فیزیکی تا حدی شبکه‌های مشترک مغزی مثل قشر کمربندی قدامی و اینسولا را فعال می‌کنند؛ پس «آه» و «ویرانی» در شعر استعارهٔ صرف نیست، ثبتِ بدنیِ فقدان است. خواندن شعر غمگین هم این شبکه‌ها را درگیر می‌کند و هم فاصلهٔ امنی برای پردازش درد می‌سازد.

راهکار:

این تصویر، ویرانی را مثل صحنه‌ای خالی می‌بیند؛ صحنه‌ای که هنوز نور و روایت دارد. در این شعر «خالی بودن بساط» با «پر بودن آه» هم‌زمان است؛ یعنی فقدان همیشه یک حضور پرقدرت است.