روزی یک تیکه از وجودت کنده میشه و برای همیشه گم میشه. اون اوایل دنبال تیکه گم شده میگردی اما پیداش نمیکنی. هر کاری میکنی و هر جا میری یک چیزی کمه. راه میری، حرف میزنی، زندگی میکنی اما قلبت سوراخه. مدام یک تیکه شادیِ دم دستی برمیداری و میذاری روی حفره ایجاد شده بلکه پر بشه،اما نمیشه. بعد از مدتی از همین مدام دنبال شادی گشتن هم خسته میشی و رها میکنی. خودت رو قانع میکنی که با قلب پاره پاره هم میشه زندگی کرد؛💘️
1.8
روانشناسی فلسفی درد از دست دادن سازگاری با فقدان تاوموزیک پر کردن خلاء عاطفی این متن، به زیبایی مفهوم 'فقدان' و تلاش برای جبران...