سازگاری با فقدان

ما به نشدنا و نرسیدنا عآدت کردیم"🥱🖤️

روزی یک تیکه از وجودت کنده میشه و برای همیشه گم میشه.  اون اوایل دنبال تیکه گم شده می‌گردی اما پیداش نمی‌کنی. هر کاری می‌کنی و هر جا میری یک چیزی کمه. راه میری، حرف می‌زنی، زندگی می‌کنی اما قلبت سوراخه. مدام یک تیکه شادیِ دم دستی برمی‌داری و می‌ذاری روی حفره ایجاد شده بلکه پر بشه،اما نمیشه. بعد از مدتی از همین مدام دنبال شادی گشتن هم خسته میشی و رها می‌کنی. خودت رو قانع می‌کنی که با قلب پاره پاره هم میشه زندگی کرد؛💘️