آرزوی محال

رویا؛ خاطرات دردناک و آرزوی محال:

برف قرمز در مرداد: آرزوی دیدار دوباره:

آیا می‌دانستید 'برف قرمز' واقعاً وجود دارد؟ جلبک‌های خاصی در برف باعث ایجاد رنگ قرمز می‌شوند (برف هندوانه‌ای). اما در مرداد ماه در ایران؟ غیرممکن. مغز انسان هنگام عاشقی، مناطق مربوط به پاداش را فعال می‌کند و احتمال وقوع رویدادهای نادر را بیش از حد تخمین می‌زند. شاید این استعاره‌ای از همان خطای شناختی باشد. چه رویاهای محالی را هنوز با تمام وجود باور دارید؟

راهکار:

این ایده‌ی برف قرمز در مرداد، استعاره‌ای از عشق‌های دست‌نیافتنی است؛ شاید نادر بودنشان ارزششان را بیشتر کند.

کاش می‌شد؛ اگر آرزوها به واقعیت تبدیل شوند چه می‌شد؟:

پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهد ذهن هنگام «کاش»ها شبکه پیش‌فرض مغز را فعال می‌کند؛ همان شبکه‌ای که گذشته را بازنویسی و سناریوهای جایگزین می‌سازد. اما نکته شگفت‌انگیز این است که ما سوگیری مثبت خلاف واقع داریم: برای رویدادهای منفی، بیشتر «کاش طور دیگری می‌شد» می‌گوییم تا «کاش همین‌طور می‌ماند». این مکانیزم، امید را زنده نگه می‌دارد اما ما را از پذیرش واقعیت دور می‌کند. کدام «کاش» شما را بیش از همه مشغول کرده است؟

راهکار:

اگه «کاش»ها واقعی می‌شدند، واژه‌ی «کاش» از زبان‌ها حذف می‌شد؛ چون آرزو فقط در فاصله‌ی میان خواستن و نداشتن معنا می‌یابد. پس پاسخ این است: نمی‌شود، چون خودِ «کاش» نابود می‌شد.