آدمها از دور هم قشنگ نیستند؛ چرا فاصله واقعیت را تغییر نمیدهد؟:
پژوهشهای روانشناسی اجتماعی نشان میدهد «سوگیری منفی» باعث میشود ذهن برای بقا، عیبها را بزرگتر از زیباییها ببیند؛ حتی در فاصلهی دور، مغز اول سراغ تهدیدها و نقصها میرود. پس قشنگ ندیدنِ آدمها ربطی به فاصله ندارد، بلکه به الگوی پردازش شما برمیگردد. آیا این نگاه، محافظت است یا فرسایش؟
راهکار:
شاید زیبایی آدمها نه در فاصله، بلکه در انتظاری است که با خودمان حمل میکنیم؛ هرچه تصویر ذهنیمان آرمانیتر باشد، واقعیتِ پیش رو بیجانتر دیده میشود.