زیر آوار عاطفی ماندن

زیر آوار کسی که فکر می‌کردم خانه است:

در روان‌شناسی، مغز امنیت را فقط با خاطره ذخیره نمی‌کند؛ بو، صدا و ریتم نفس طرف مقابل در قشر کمربندی خلفی ثبت می‌شود. بعد از جدایی، این ناحیه مثل عضو خیالی بعد از قطع عضو فعال می‌ماند و فرد به معنای عصبی واقعی احساس بی‌خانمانی می‌کند. این حس، توهم نیست؛ بازنویسی نقشه مغزی است.

راهکار:

مغز بعد از شکست عاطفی، همان مسیرهای عصبی ترک اعتیاد را فعال می‌کند؛ برای همین «خانه» دانستن یک آدم، بعد از رفتنش شبیه بی‌خانمانی واقعی است. شاید زیر آوار ماندن، مرحله اول بازسازی باشد، نه پایان.