زنده زنده در آوردن قلب

شهید حمیدرضا رجب‌زاده؛ وقتی قلبش را زنده زنده درآوردند:

پخش خشونت نمایشی، همبستگی گروهی را با افزایش هورمون‌های استرس تشدید می‌کند؛ مغز تماشاگر همان واکنش شیمیایی نظاره‌گران آیین‌های خونین باستانی را دارد. این ویدیوها آستانه‌ی تنش‌زدایی جمعی را پایین می‌آورند و همزمان خشونت را در بسته‌بندی نمادین تقدس‌بخشی می‌کنند. آیا مداحی پلی است میان این واقعیت و اسطوره، یا پرده‌ای که مانع دیدنش می‌شود؟

راهکار:

تضاد میان شعائر و خشونت واقعی یادآور «انفصال نمادین» در روانشناسی است: آیین‌ها برای بقا، درد را به نماد تبدیل می‌کنند. شاید پرسش واقعی این باشد: چطور می‌شود اشک ریختن برای مظلوم، به نادیدن مظلوم امروز ختم نشود؟