زندگی شوخی ندارد

زندگی شوخی ندارد؛ چرا لبخندهایمان کم شد؟:

نیچه خنده را واکنش انسان به تناقض‌های زندگی می‌دانست، نه انکار جدیت آن. در لحظه طنز، مغز همزمان خطا را تشخیص می‌دهد و به آن پاداش لذت می‌دهد؛ همین تضاد، فاصله‌ای امن از درد می‌سازد. وقتی این فاصله کم شود، لبخند هم کم می‌شود. آیا زندگی بی‌شوخی واقعی‌تر است یا فقط بی‌پناه‌تر؟

راهکار:

شاید مسئله این نباشد که زندگی شوخی ندارد؛ بلکه طنز در حاشیه جدیت می‌روید: در پارادوکس‌ها، فاصله‌های نامنتظر و لحظه‌های کوچک. لبخند کمتر می‌تواند تغییر فرم خنده باشد؛ از قهقهه به پوزخند دانایی.