زیادی جدی گرفتن زندگی؛ چرا تقصیر خودمونه؟:
مطالعات روانشناختی نشان میدهد سوگیری «فاجعهسازی» باعث میشود مغز تهدیدها را تا ۷۰٪ بزرگتر و قطعیتر از واقعیت پردازش کند. در همان حال، حافظه ما به طور میانگین ۴۰٪ اطلاعات یک مکالمه را نادیده میگیرد یا تحریف میکند؛ یعنی ما اغلب به نسخهای که خودمان ساختهایم وفاداریم، نه آنچه واقعاً رخ داده. آیا اگر میدانستیم مغزمان چطور واقعیت را دستکاری میکند، باز هم اینقدر به حرفها و قولها چنگ میزدیم؟
راهکار:
جدی گرفتن حرفها و آدمها نشانهی اهمیت دادن عمیق است، اما رنج از جایی شروع میشود که این جدیت را با نیاز به کنترل نتیجه یکی میگیریم. رها کردن نتیجه، نه اصل ارزشها، تناقض را میشکند.