حسرت جوانی؛ ما اینجا هنوز زندگی نکردهایم:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «فشردگی زمان» وجود دارد: با افزایش سن و کاهش تجربیات تازه، مغز لحظات را فشردهتر ثبت میکند. در نتیجه یک سال در ۴۰سالگی کوتاهتر از یک سال در ۲۰سالگی حس میشود. این بیت فریاد همان مغزی است که متوجه شده روزها تکراری شدهاند و زندگی واقعی هنوز شروع نشده. آیا میتوان با زندگی آگاهانه، دوباره زمان را کِش آورد؟
راهکار:
شاید «هنوز زندگی نکردهایم» بهانهای باشد برای شروع آگاهانهتر، همین حالا. نکند زندگی در همان آهسته رفتن و عمیق دیدن باشد؟