زندگی مثل قطار؛ گذر زمان و حسرت گذشته:
آیا میدانستید مغز انسان با تأخیر ۸۰ تا ۱۰۰ میلیثانیهای تصاویر را پردازش میکند؟ یعنی آنچه «اکنون» میبینید، در واقع لحظات پیش است. پس این تشبیه قطار نه تنها شاعرانه، که از نظر علمی هم دقیق است: ما همیشه در حال تماشای گذشتهایم. پس اگر لحظهها قابل بازگشت نیستند، آیا میتوانیم انتخاب کنیم به کدام سمت پنجره نگاه کنیم؟
راهکار:
ایدهی «بازگشتی در کار نیست» را میتوان به فرصتی برای تمرکز روی لحظهی حال و انتخاب مسیر جدید تبدیل کرد: هر لحظه که میگذرد، پنجرهای جدید به روی ما باز میکند.