زندگی مطابق دل نیست

قبول کردن اینکه زندگی مطابق دل تو پیش نمی‌رود:

مغز دوپامین را نه برای خودِ پاداش، که برای «پیش‌بینی پاداش» ترشح می‌کند. وقتی واقعیت با پیش‌بینی‌ات جور درنیاید، خطای پیش‌بینی رخ می‌دهد و همان خطا، نه خود اتفاق، احساس شکست می‌سازد. پژوهش‌ها می‌گویند پذیرشِ بدون قضاوتِ این خطا، آمیگدال را آرام و قشر پیش‌پیشانی را فعال می‌کند. پس رنج تو از «تفاوت»، نه از «زندگی» است. می‌شود بدون پیش‌بینی زندگی کرد؟

راهکار:

این «بدترین قسمت» را از زاویه‌ی رهایی ببین: وقتی بپذیری قرار نیست همه‌چیز طبق نقشه‌ات پیش برود، دیگر هر اتفاق غیرمنتظره تهدید نیست؛ می‌شود یک پیچش داستانی. همان‌جایی که تسلیم می‌شوی، تازه شروع به زندگی کردن می‌کنی.