زندگی کسلکننده و اعتیاد به گوشی:
داستان واقعی این است که بیحوصلگی فقط یک حس ذهنی نیست؛ مغز وقتی با محرک تکراری روبهرو میشود، دوپامین را به شکل پیشبینیشده ترشح میکند و همین گوشی که فکر میکنی راه فرار است، به ابزار سرکوب «پیشبینیپذیری» تبدیل شده. پژوهشها نشان دادهاند اسکرول کردن مداوم سیستم پاداش مغز را خسته میکند؛ به همین دلیل بعد از چند دقیقه دوباره چکش میکنی؛ نه چون زندگیت کسلکننده است، بلکه چون مغزت به محرک جدید برای فرار از کسالت عادت کرده. به این «حلقه پاداش اعتیادگونه» میگویند. سؤال این است: اگر یک روز گوشی را خاموش کنی، آیا مغزت از دل هیچ، ماجراجویی میسازد؟
راهکار:
این جمله در واقع توصیف دقیق چرخه بیحوصلگی است: هر بار شارژ کردن گوشی، نشانهی این نیست که زندگی جذاب نیست، بلکه مغز دارد دنبال محرک تازه میگردد. جالب است که اگر یک روز شارژر را جا بگذاری، همان بیحوصلگی ممکن است به خلاقیت تبدیل شود.