زندگی که می‌توانست باشد

کنار آمدن با گذشته و حسرت زندگی‌ای که می‌توانست باشد:

«تفکر خلاف واقع» وقتی فعال می‌شود که ذهن سناریوهای «چه می‌شد اگر» را می‌سازد؛ پژوهش‌های تصویربرداری مغزی نشان داده حسرت شدید مدارهای پاداش و تصمیم‌گیری را روشن می‌کند، انگار مغز روی یک شرط‌بندی خیالی سرمایه‌گذاری کرده است. پارادوکسش این است: زندگیِ ممکن معمولاً شادتر از زندگیِ واقعی به نظر می‌رسد، چون هزینه‌هایش را پرداخت نکرده‌ایم.

راهکار:

آن «زندگیِ می‌توانست‌شده» یک واقعیت موازی نیست؛ روایتی است که ذهن از حسرت می‌سازد و معمولاً هزینه‌ها و تصادف‌های آن مسیر را حذف می‌کند. مقایسهٔ نسخهٔ خیالی با زندگی واقعی همیشه به نفع خیال تمام می‌شود، چون خیال مالیات ندارد.