زندگی با نقاب

چهره واقعی در دنیای پر از نقاب:

اروینگ گافمن زندگی اجتماعی را مثل تئاتر می‌دید: هر کس در «صحنه» نقشی اجرا می‌کند و در «پشت صحنه» چهره دیگری دارد؛ پس نقاب همیشه دروغ نیست، بخشی از تعامل است. اصالت یعنی آگاه بودن به این مرز، نه حذف کامل نقش.

راهکار:

نقاب همیشه دروغ نیست؛ گاه لباس نقش اجتماعی است. مسئله وقتی شروع می‌شود که آدم فراموش کند در پشت صحنه، چهره‌اش چه شکلی است. چهره واقعی نه ضد جمع، بلکه مرز میان صحنه و پشت صحنه است.