زمین جای گلها نیست

امانت به آسمان؛ شعر غمگین برای عزیز از دست رفته:

در روان‌شناسی سوگ، مغز برای مهارِ اضطرابِ جدایی، متوفی را در مکانی امن‌تر از زمین بازنمایی می‌کند؛ به همین دلیل در اسطوره‌ها و ادبیات جهان، مردگان تقریباً همیشه «بالا» می‌روند. این شعر با واژه‌ی «امانت»، فقدان را به رابطه‌ی ادامه‌دار تبدیل می‌کند نه پایان. آیا این استعاره سوگ را تسکین می‌دهد یا انکارِ فقدان را عمیق‌تر می‌کند؟

راهکار:

این شعر فقدان را به «امانت سپردن» تبدیل می‌کند؛ یعنی عزیز از دست‌رفته هنوز در جایی امن تحت مراقبت است و رابطه قطع نشده، فقط نشانی‌اش عوض شده است. این قاب‌بندی می‌تواند درد جدایی را به دلتنگیِ قابل تحمل‌تری بدل کند.