وقتی خودی خنجر میزند؛ ریشهیابی ضربه از نزدیکان:
در روانشناسی به این «ترومای خیانت» میگویند: آسیبی که به دلیل نقض پیمان ایمنی از سوی نزدیکان، بسیار دردناکتر از حملهی دشمن آشکار است. در تاریخ نیز جنگهای داخلی وحشیانهترین نوع نبرد بودهاند، چون طرفین زبان یکدیگر را میفهمند اما آن را برای تحقیر به کار میگیرند. حتی در زیستشناسی، بیماریهای خودایمنی که بدن به خود حمله میکند، درمانشان از عفونتهای بیرونی دشوارتر است. آیا این درد عمیقتر، تاوان عشقی است که به «خودی» داشتهایم؟
راهکار:
این جمله تلخ بازتاب یک اصل روانشناختی است: ما آسیبپذیرترین نقاط خود را ناخودآگاه در اختیار «خودیها» میگذاریم، بنابراین زخمشان عمیقتر و باورنکردنیتر از دشمن است. شاید زمان آن رسیده که مرزهای اعتماد را بدون تخریب صمیمیت، بازتعریف کنیم و توقع «وفاداری مطلق» را با انتظارات واقعبینانه جایگزین نماییم.