دردهای خاموش؛ زخمهایی که خونریزی ندارند اما آهسته میکشند:
جالبه که بدونید مغز انسان دقیقاً همان مدارهای عصبی درد فیزیکی را برای درد عاطفی فعال میکند. مطالعات fMRI نشان داده طرد اجتماعی و ضربهٔ عاطفی همان ناحیهٔ قشر سینگولیت قدامی را روشن میکند که هنگام سوختگی فعال میشود. این یعنی زخمهای بیخون از نظر بیولوژیکی کاملاً واقعیاند. سوالی که پیش میاد: چرا جامعه هنوز این نوع درد را جدی نمیگیرد؟
راهکار:
این زخمها اغلب حاصل تروماهای مزمن یا طردهای عاطفی هستند. در روانشناسی به آنها «زخمهای نامرئی» میگویند که با تکنیکهایی مثل ذهنآگاهی و بازسازی شناختی قابل درماناند. اگر احساس میکنید چنین زخمی دارید، شروع به نوشتن احساسات روزانه کنید – این کار به تخلیهٔ تدریجی فشار روانی کمک میکند.