زخم دیگران

ما مرده‌ایم با گلوله‌های دیگران:

این دقیقاً تصویر بالینی «ترومای ثانویه» است: مغز انسان در مشاهده‌ی خشونت، همان مدارهای عصبی درد را فعال می‌کند. جالب اینجاست که تحقیقات نشان داده تماشای مکرر خشونت در رسانه‌ها، توانایی همدلی را نه افزایش، بلکه کاهش می‌دهد. آیا این یک مرگ تدریجی جمعی است که خودمان ناخواسته آن را تغذیه می‌کنیم؟

راهکار:

این جمله را می‌توان استعاره‌ای از «ترومای نیابتی» دانست: زخم‌هایی که خودمان نخورده‌ایم، اما تماشای آن‌ها در دیگران ما را از درون نابود می‌کند. شاید وقت آن رسیده که از خود بپرسیم آیا این «مرگ» یک انتخاب است یا یک سرایت عاطفی ناخودآگاه؟