زجر دوست داشتن

زجرِ فراموش‌نکردنِ کسی که به تو اهمیت نمی‌دهد:

مغز در عشق یک‌طرفه دقیقاً مثل اعتیاد به قمار عمل می‌کند؛ چون «نبودِ او» با یادآوریِ احتمالِ بازگشت، گیرنده‌های دوپامین را تحریک می‌کند، نه با خودِ او. پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد مدارِ پاداش در این شرایط، با دریافتِ پیامِ «گاهی» فعال می‌شود، حتی وقتی منطقِ تو به‌وضوح می‌فهمد که برایش بی‌اهمیتی. به همین دلیل است که «دانستن» درد را کم نمی‌کند.

راهکار:

می‌توانی این متن را از زاویه‌ای دیگر ببینی: زجرِ تو از «تصویری» است که از او ساخته‌ای، نه از آدمِ واقعیِ کناری. ذهنِ تو عاشقِ «امیدِ ممکن» مانده، نه خودِ او؛ برای همین می‌دانی و رها نمی‌کنی. این آگاهی، شروعِ سوگواری برایِ همان تصویر است، نه برایِ آدمِ واقعی.