تقصیر تو نیست؛ ما زیاد تحویلت گرفتیم:
این جمله دقیقاً مصداق «پدیدهی سازگاری لذت» (Hedonic Adaptation) در روانشناسی است: هرچه بیشتر به کسی توجه و ارزش بدهیم، او سریعتر به آن عادت میکند و دیگر حس قدردانی اولیه را ندارد. جالبتر اینکه این مکانیزم باعث میشود فرد مقابل نه تنها تشکر نکند، بلکه آن را حق طبیعی خود بداند. آیا این چرخهی «ارزش دادن بیش از حد ← بیارزش شدن» را در روابط دیگر هم تجربه کردهاید؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهی «اثر کاهش ارزش در اثر اشباع» دید. وقتی به کسی بیش از حد بها میدیم، اون شخص به تدریج این توجه رو عادی میکنه و دیگه قدرش رو نمیدونه. شاید یه نگاه تازه این باشه: گاهی ارزش واقعی ما در کمدادن نیست، در هوشمندانه دادن است.