وقتی زیادی دور کسی میگردی، خاطره میشوی نه عشق:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «اصل کمیابی» وجود دارد: انسانها به چیزهایی که به راحتی در دسترس است، ارزش کمتری میدهند. وقتی مثل پروانه دور کسی میگردی، ناخودآگاه ارزش خودت را در چشم او کاهش میدهی. حتی بدتر، او ممکن است تو را به عنوان یک «غنیمت» زیبا در مجموعه خاطراتش خشک کند، درست مثل پروانههایی که کلکسیونرها با سنجاق به دیوار میزنند؛ هرگز برای ارتباط واقعی، فقط برای تزئین گذشته. جالب اینجاست که مغز ما تجربههای نایاب را عمیقتر ثبت میکند. آیا شما یک خاطرهی زودگذر هستید یا یک حضور مستمر؟
راهکار:
تو پروانهای، خشک شدنت در دفتر خاطراتش حکایت از بیرحمی کلکسیونر دارد، نه بیارزشی تو. کسی که بلد نیست پرواز آزاد را ببیند، به گرد و غبار روی بالهای خشکیده هم عادت میکند. زیبایی تو شایستهی نسیم است، نه سنجاق.