وقتی هیچ شانهای برای گریه نیست؛ نقاب و تنهایی:
مطالعات عصبشناختی نشان میدهد طرد اجتماعی همان ناحیهای از مغز را فعال میکند که درد فیزیکی فعال میکند؛ یعنی «بیکسی» واقعاً درد دارد. پژوهش هاروارد هم بعد از ۷۵ سال بررسی نشان داده کیفیت روابط، مهمترین پیشبینیکننده سلامت است، نه ثروت یا شهرت. و درباره نقابها: افرادی که مدام نقش بازی میکنند، کورتیزول بالاتر و حس اصالت پایینتری دارند. پس شاید همه منتظرند اول کسی نقابش را بردارد؛ تو چطور؟
راهکار:
این متن را میتوان به تصویری تازه تبدیل کرد: اگر همه نقاب دارند، شاید گریه کردن خودت، نقاب را برای دیگری برمیدارد؛ تو میتوانی همان شانهای باشی که دنبالش میگردی.