تاثیر تصور آغوش در رهایی از غم:
تحقیقات عصبشناسی میگوید: مغز انسان بین تجربه واقعی و تصور واضح آن تفاوت چندانی نمیبیند. هنگام تصور آغوش، همان نواحی قشر حسی و آمیگدال فعال میشوند که در آغوش حقیقی. این پدیده «نوروپلاستیسیتی» نام دارد و پایهٔ درمانهای تصویرسازی هدایتشده است. آیا میدانستید ذهن شما خودش قویترین داروی ضدغم است؟
راهکار:
این حس با مفهوم «تصویرسازی ذهنی» در روانشناسی پیوند دارد. پژوهشها نشان میدهد که خیالپردازی مثبت میتواند سطح کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش دهد و همان مسیرهای عصبی آغوش واقعی را فعال کند. پس این فقط یک خیال نیست، ابزاری برای آرامش است.