ترس از فراموش کردن و فراموش شدن در عشق:
پارادوکس «ترس از فراموشی» در روابط بیشتر ریشه در نیاز به کنترل دارد تا احتمال واقعی فراموش‌شدن؛ ذهن در ابهام سناریوهای دلبستگی می‌سازد و همان ترس را واقعی‌تر از خاطره جلوه می‌دهد. اثر زایگارنیک هم می‌گوید رابطهٔ ناتمام بیشتر در حافظه می‌ماند. کدام حالت آزاردهنده‌تر است: فراموش‌شدن یا منتظر ماندن؟
راهکار:
این ترس دوطرفه نشان می‌دهد «فراموشی» در عشق بیشتر آینهٔ جایگاه ما در ذهن دیگری است تا پیش‌بینی یک اتفاق. انتظار وقتی از «حفظ پیوند» به «کنترل ذهن دیگری» تبدیل شود، ترس را بزرگ می‌کند؛ اما همان ابهام می‌تواند فضایی برای اعتماد به پیوند، بدون مالکیت خاطره‌ها باشد.