کاش آدمها تاریخ انقضا داشتند تا راحت دل نبندیم:
در روانشناسی پدیدهای به نام «اثر پایان» هست: با نزدیک شدن پایان، سرمایهگذاری عاطفی کم میشود. اما اگر تاریخ انقضا دقیق باشد، «ذهنیت کمیابی» فعال شده و وابستگی انفجاری رخ میدهد. بیماران لاعلاج روابطشان عمیقتر میشود. پس شاید تاریخ انقضا نه محافظ، که شعلهورکننده باشد. آیا دانستنِ پایان، دل بستن را خطرناکتر نمیکند؟
راهکار:
تاریخ انقضا آدمها قرار نیست دلبستگی را کم کند، بلکه ممکن است آن را به اوج برساند. وقتی بدانی فرصت محدود است، هر لحظه عمیقتر و دیوانهوارتر زندگی میشود. شاید این پایانآگاهی، دل بستن را به جای راحتتر کردن، به انفجاری از معنا تبدیل کند.