عشق: پناهگاه امن یا تابوت احساسات؟:
نوروبیولوژی نشان میدهد عشق اولیه (مرحله شیفتگی) با فعال شدن هسته اکومبنس و ترشح دوپامین، همان مسیرهای اعتیاد را فعال میکند. در واقع مغز عاشق را شبیه معتاد به کوکائین میکند. این همان جایی است که پناهگاه به دام تبدیل میشود: جستجوی امنیت از طریق وابستگی شیمیایی. اما عشق پایدار (دلبستگی ایمن) بر پایه اکسیتوسین و وازوپرسین است که احساس اعتماد و آرامش را جایگزین شیدایی میکند. سؤال این است: ما دنبال کدام نوع پناهگاه هستیم؟
راهکار:
این پرسش ریشه در پارادوکس «دلبستگی» دارد: همان پناهگاه امن میتواند قفسی برای آزادی باشد. شاید پاسخ در تعریف «پناهگاه» باشد: جایی که در آن آسیبپذیر بودن نه خطر، که قدرت است.