ترک شدن توسط رفیق

وقتی رفیق هم می‌رود؛ زیر آوار خیانت رفاقتی:

مطالعات تصویربرداری عصبی نشان می‌دهند که مغز درد طرد شدن از سوی یک دوست را دقیقاً مانند درد فیزیکی ثبت می‌کند. همان مسیرهای عصبی قشر کمربندی پیشین که در اثر شکستگی استخوان فعال می‌شوند، هنگام ترک شدن توسط رفیق نیز روشن می‌شوند. جالب اینجاست که در قبایل باستانی، طرد اجتماعی به معنای مرگ حتمی بود؛ چون بقا بدون گروه غیرممکن می‌نمود. شاید همان میراث تکاملی حالا این حس را اینقدر ویران‌کننده می‌کند. اگر می‌توانستید با یک روش شناختی ساده این درد را خنثی کنید، از آن استفاده می‌کردید؟

راهکار:

این آوار را جور دیگری ببین: دوستی که با رفتنش سقوط را رقم می‌زند، خودش پایه‌ای لرزان بوده. حالا زمین خالی مانده تا بنایی محکم‌تر بسازی، نه با تکیه به دیگران، که با ستون‌های درونی خودت.