زندگی مثل گروه فامیلی: نه میمانی نه میروی:
این دقیقاً شبیه «معمای زندانی» در نظریه بازیهاست: هر دو طرف (تو و خانواده) اگر همکاری کنید (با حوصله بمانید) به نفع همه است، اما ترس از خیانت (بیتوجهی دیگران) باعث میشود همه در وضعیت بدی بمانند. جالب اینجاست که مغز ما در گروههای اجباری، دوپامین کمتری ترشح میکند چون حس انتخاب را از دست میدهد. سوال: آیا تا به حال گروهی را بیسر و صدا ترک کردهاید و عواقبش چه بود؟
راهکار:
این حس شبیه «تله تعهد» در روانشناسی است: وقتی ماندن و رفتن هر دو ناراحتکننده است. شاید راه حل، نه ترک کامل، بلکه «خاموش کردن نوتیفیکیشن» ذهنی باشد: مرز بگذار، فقط در مواقع ضروری واکنش نشان بده.