گروه فامیلی واتساپ

زندگیم مثل گروه فامیلی: نه خوش میگذره نه میشه لفت داد:

این حس دقیقاً شبیه «پارادوکس انتخاب» اون طور که بری شوارتز میگه: وقتی گزینه‌ها محدود و ناخوشایندن، موندن و ترک کردن هر دو عذاب‌آوره. جالبه که مغز ما در بن‌بست‌های اجتماعی، همون مسیرهای عصبی رو فعال می‌کنه که در موقعیت‌های فیزیکیِ گیر افتادن. سوال اینجاست: آیا میشه بدون ترک کردن، «حضور حداقلی» رو به یه هنر تبدیل کرد؟

راهکار:

اگر واقعاً حس گیر افتادن داری، شاید وقتشه یه «حالت سکوت» موقت بزنی و فقط برای کارهای ضروری جواب بدی. اینطوری نه ترک کردی، نه کلافه میشی.