هرگز به گذشته برنگرد؛ حتی اگر خودت را جا گذاشته باشی:
مغز مکان‌ها و لحظه‌هایی را که «خودِ» ما در آن‌ها آسیب دیده با نشانه‌گذاری عاطفی قوی‌تر ذخیره می‌کند؛ پژوهش‌های fMRI نشان می‌دهد یادآوری طردشدگی همان مدارهای درد فیزیکی (قشر سینگولیت قدامی) را فعال می‌کند. پس اجتناب از بازگشت می‌تواند یک مسکن عصبی باشد، نه فراموشی. کدام بخش از تو واقعاً جا مانده؟
راهکار:
جا گذاشتن خود در گذشته لزوماً با برگشتن به مکان جبران نمی‌شود؛ می‌توانی همان بخش رهاشده را با یک عادت کوچک امروز پس بگیری—مثلاً نوشتن یک نامهٔ نانوشته به گذشته، بدون آنکه به آنجا برگردی.