عشق کور و طرفداری بی‌قید و شرط از معشوق:
در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «سوگیری وفاداری» می‌گویند؛ مغز برای کاهش ناهماهنگی شناختی، رفتار معشوق را بازتعریف می‌کند: اگر او آدم کشته، حتماً دلیلی داشته. آزمایش اطاعت میلگرام نشان داد انسان‌ها وقتی خود را «طرف» یک منبع قدرت یا عشق می‌دانند، آستانه اخلاقی‌شان جابه‌جا می‌شود و خشونت را توجیه می‌کنند. در فرقه‌ها و روابط ناسالم، عشق کور دقیقاً همین مکانیسم را فعال می‌کند.
راهکار:
این جمله از زاویه روانشناسی، مرز باریک میان عشق و ادغام هویتی را نشان می‌دهد: وقتی برای ماندن در کنار کسی باید خشونت یا خطای او را توجیه کنی، آن «طرف بودن» دیگر عشق نیست، بلکه خاموشی قضاوت شخصی است. بازتاب تازه‌اش می‌تواند این باشد: وفاداری واقعی یعنی کنار کسی بمانی، اما هنوز بتوانی حقیقت را ببینی.