وقتی همه تراپیستِ دیگرانیم و کسی آراممان نمیکند:
پدیدهٔ «خستگیِ شفقت» توضیح میدهد که چرا کمک کردن همیشگی، توانِ آرامکردن خود را نمیسازد. مغز هنگام مواجهه با درد دیگران، مدارهای همدلی را فعال میکند اما در همان حال، مدارهای اضطراب خودِ فرد را مهار میکند تا بتواند کارش را انجام دهد. نتیجه این است: «تراپیستِ دیگران بودن» یک مهارت جداگانه از «آرام کردن خود» است و فقدانِ شنونده، ربطی به کافی نبودنِ شما ندارد، بلکه به نبودِ یک آینهٔ همدل برمیگردد. آخرین بار چه زمانی برای خودت همان کاری را کردی که برای دیگران میکنی؟
راهکار:
این جمله سند یک حقیقت است: کسی که همیشه برای دیگران هست، بیشتر از همه به دیدهشدن نیاز دارد؛ اما دیدهشدن از بیرون نمیآید، از صدای مهربانی شروع میشود که میتواند برای خودش داشته باشد.